Varanasi (India)

09-09-2008

Na een treinreis van ruim 17 uur komen we op 9 september rond 7.15 uur aan in Varanasi. De treinreis verliep soepel. De trein was niet volledig volgeboekt, dus onze eerste ervaring met een Indiase trein was niet al te hektisch (dat kan het hier nl. nog wel eens het geval zijn). Uiteraard werden (met name) Deboor en ik behoorlijk aangestaard door alle Indiers (M/V) in de trein. Later kwamen wij er achter dat al deze mannen in overtreding waren, want staren wordt in India namelijk gezien als sexuele intimidatie. En daar kunnen ze wat van hier in India, want niet alleen in de trein worden we continue aangestaard.....

Aangezien wij inmiddels wel wat 'India-wijzer' zijn en ook wel een beetje brak van de treinreis besluiten we een pre-paid taxi te nemen naar de buurt waar wij een hostel willen. In de trein hebben we al een leuke uitgezocht die zich aan de Ganges bevindt. We geven bij de pre-paid service aan dat we naar het postkantoor gebracht willen worden. Dit doen we, zodat de taxichauffeurs dan niet om commissie kunnen vragen (wat wij dan natuurlijk weer betalen ;-). Alles lijkt hier makkelijker gezegd dan gedaan, want eenmaal in de taxi staan er weer ongeveer 6 tot 8 Indiers omheen die allemaal goede ideeen hebben; goede (betere) hotels, dagtochtjes voor weinig en allerlei leuke andere opties (waar zij natuurlijk zelf beter van worden). Maar wij houden voet bij stuk: het postkantoor!!
Na onderweg ook nog eens een poging gewaagd te hebben om ons om te praten worden we uiteindelijk afgezet bij het postkantoor aan de buitenkant van de oude stad. (De oude stad is overigens voor gemotoriseerd verkeer niet te bereiken, want de straatjes zijn daar ongeveer 1 meter breed!)
Nouja, het blijkt toch niet helemaal te zijn waar we dachten.... Dat wordt nog ruim 20 minuten lopen met volle bepakking door de kleine straatjes van Varanasi. Onderweg 'doen we een mannetje op', die ons de weg naar het Meer Ghat (leg ik straks uit) wel kan wijzen. Het door ons uitgezochte hostel ligt nl. naast het Meer Ghat. Maar uiteraard wordt het hier ook weer oppassen dat deze man ons niet naar zijn eigen hotel brengt. Gelukkig voor ons bestaan er ook nog Indiers die niet alles voor geld doen (hoewel deze man ook ongeveer 6 keer heeft gevraagd of we niet liever in zijn hotel zitten en van zijn diensten als bootsman gebruik willen maken...). De aanduidingen van hotels, restaurants, Ghats etc staat hier in vele kleuren op de muren geschreven, want ruimte voor verkeerborden is er niet. Onderweg is het nog wel even oppassen waar je loopt, want er liggen overal koeienflatsen en andere uitwerpselen van beesten... Uiteindelijk komen we aan bij hotel Alka, met uitzicht over de Ganges. Wat een pracht zo 's morgens om 09.30 uur!

****
Varanasi is een van de oudste heilige plaatsen van India. Hier komen alle Hindu pelgrims naar toe om alle zonden van zich te wassen in de heilige rivier de Ganges of hun dierbaren te cemeren in de daarvoor bestemde 'burning Ghats'. De stad wordt ook wel 'City of live' genoemd. Het is het kloppende hart van de Hindu-cultuur zowel lijvelijk als spiritueel. Er vinden vele rituelen plaats in en om de Ganges. Het spirituele leven in Varanasi speelt zich met name af bij een van de 26 Ghats. Dit zijn ingangen, met trappen die vanuit de oude stad leiden naar de westelijke rivierbedding van de Ganges. De meeste van deze Ghats worden gebruikt voor... ...tja voor eigenlijk alles: baden, wassen en de was doen, tanden poetsen, ceremonies, bidden, etc. Daarnaast is er ook een aantal 'burning Ghats' waar overledenen in familiaire kring (maar wel openbaar) verbrand worden. Manikarnika Ghat is het 'hoofd Ghat', hier worden 24 uur per dag lijken verbrand of met een steen te water gelaten (afhankelijk van of iemand 'puur' is => zie uitleg even verderop in deze tekst).  
****

De eerste dag is weer even aklimatiseren en wennen aan de nieuwe stad. We doen eerst even rustig een ontbijtje en kunnen daarna al inchecken in de kamer. Aangezien Debora en Linda toch niet echt top geslapen hebben in de trein duiken zij, na een welverdiende douche nog even een uurtje in bed. Je moet toch zeker wel uitgerust zijn om deze stad te kunnen ervaren... Na onze power-nap gaan we de oude binnenstad verkennen. Eerst maar even richting het water, de Meer Ghat.
Daar aangekomen blijkt het water erg hoog te staan. Normaliter kan je in deze periode van het jaar (na de moeson - okt t/m febr.) langs de Ganges lopen, maar nu is dat vanwege de vele regenval van de afgelopen tijd en een doorgebroken stuwdam niet mogelijk. Bij het Ghat aangekomen staat daar een 'vriendelijke' Indier die ons de weg wel wil wijzen naar het Manikarnika Ghat. Dit Ghat kunnen wij via de Ganges bereiken. Uiteraard zal er ergens een 'aap uit de mouw komen', maar voornu volgen wij de beste man richting het Burning Ghat, dat dichterbij is dan gedacht. Hier aangekomen worden wij verzocht niet te dicht bij de rivierbedding, waar de lijken verbrand worden te komen uit respect voor de familie. Uiteraard was dat zeker niet onze bedoeling. Wij kunnen het ritueel vanuit een leeg gebouw bekijken (speciaal bedoeld voor het op afstand aanschouwen van dit verbrandingsritueel). We staan dus uiteindelijk met onze neus (letterlijk en figuurlijk) boven de lijkverbranding.

In dit gebouw is een verzorger van het naastgelegen rusthuis aanwezig die ons de nodige uitleg geeft van de verbrandingen (hier schuilt natuurlijk ook weer wat achter, maar de uitleg is welkom en wij horen dit graag aan). De man vertelt ons over de rituelen van de lijkverbrandingen (op dat moment liggen ongeveer 6 lichamen te branden op verschillende vuurstapels onder ons). Zo mogen vrouwen niet bij de verbranding aanwezig zijn, omdat men bang is dat zij zich bij de overledene in het vuur zal werpen (dit is ooit eens gebeurd). De verbranding wordt geleid door de zoon van de overledene. Deze scheert zijn hoofd geheel kaal met uitzondering van een klein staartje aan de achterzijde. Op de dag van de verbranding wordt het lichaam van de overledene gewassen, gebalsemd en vervolgens in doeken gewikkeld. Bij de Ganges wordt het lichaam vervolgens een aantal keren in de Ganges gedompeld. Op de vuurstapel wordt een ritueel uitgevoerd waarbij er 5 keer om het lichaam wordt gelopen, water uit de Ganges 5 keer op het hoofd besprenkeld wordt en 5 keer met vuur op het gezicht getikt wordt. De 5 staat voor de 5 elementen. De brandstapel wordt besprenkeld met een soort boter en verschillende kruiden die het verbrandingsproces versnellen en beter laten ruiken (wij ruiken overigens weinig van de verbranding, anders dan een brandlucht). Het hele proces duurt ongeveer 3 uur. Als het lichaam opgebrand is, dooft de zoon het vuur met 5 kruiken water uit de Ganges, bij de laatste kruik gooit hij deze in het vuur en loopt vervolgens weg en kijkt niet meer om. Het hele gezelschap dat bij de verbranding aanwezig was vertrekt met hem om iets verderop in (dezelfde) Ganges een badritueel uit te voeren. En zo is er weer voldoende ruimte voor een volgende verbranding.
Uiteraard komt het voor dat niet alle lichaamsdelen volledig opgebrand raken, deze verkoolde lichaamsdelen worden in de Ganges geworpen, evenals het overgebleven as. 
Niet iedereen wordt bij dit Ghat verbrand. De reeds 'pure' Hindoes zoals kinderen (die nog niet getrouwd zijn), zwangere vrouwen (vanwege de nog 'pure' feutus), heiligen en mensen die zijn gebeten door een Cobra (een heilig dier) worden met een steen in de Ganges gelaten. Dit hebben wij ook mogen aanschouwen. Het gehele procedure is hetzelfde met uitzondering van het branden. Een bootje gaat iets de rivier op en gooit de overledene met steen over boord. Ook mensen die erg ziek zijn of zijn geweest (zoals Lepra patienten) worden niet hier verbrand of in de Ganges geworpen, maar worden verbrand in een electrische verbraningsoven een paar Ghats verder. 
Na al deze uitleg gehad te hebben, laten wij het even rustig op ons inwerken en blijven nog even staan kijken naar alle indrukwekkende rituelen die zich onder ons afspelen. 

Woensdag 10 september besluiten we vandaag even niet al te veel te gaan doen. De dagboeken moeten ook nog worden bijgewerkt, want we doen natuurlijk zo veel indrukken op, dat het wel vastgelegd moet worden anders ben je het zo weer vergeten. 
En aangezien we gister natuurlijk een 'heftige' dag hebben gehad, hebben we wel een rustdag vediend ;-). Aan het eind van de middag maken we nog even een wandeling door alle smalle straatjes van Varanasi. We willen vanavond de 'ganga Aarti ' ceremonie aan het Dasaswamedh Ghat meemaken. Deze ceremonie vindt iedere avond plaats en er komen heel veel Indiers opaf. De ceremonie, die gepaard gaat met veel zang, dans, vuur en offers aan de Ganges vindt plaats na zonsondergang. Aangezien het hier dus heel smal is en totaal niet verlicht gaan we de weg even verkennen. Onderweg worden wij, maar vooral Andre (met zijn tweepersoonsharem) veel aangesproken of we alsjeblieft maar 2 minuten even in de winkel (voornamelijk zijden en tapijt) van de desbetreffende persoon willen komen kijken. We hoeven niets te kopen, alleen maar 2 minuten kijken.... En dat gaat zo de hele middag door!
's Avonds na het eten gaan we naar de ceremonie. Het is al heel erg druk en ze zijn al zonder ons begonnen (nouja, dat geeft ook niet ;-). Er zijn veel Indiers uit heel India die speciaal naar Varanasi komen om de heilige rivier te eren. Dit ritueel gaat ook gepaard met enorm veel lawaai. Daar houden ze hier wel van. Er wordt veel geofferd aan de Ganges en wij kunnen natuurlijk niet achter blijven en offeren ook een kaarsje aan de Ganges. Dat doet bijna iedereen, waardoor er een lint van lichtjes die in de Ganges drijven ontstaat. Dat is een mooi gezicht, zeker omdat het hier ook best donker kan zijn.

Donderdagochtend worden we wat later wakker, wat we hebben niet zo'n goede nacht gehad. De stoom valt in hier in Varanasi zo'n 2 tot 4 keer per dag uit en daarmee doen zowel de airco (dat is nog niet eens zo heel erg) als de fan het niet meer! En ja, dan wordt je wakker van de hitte.... 

's Ochtends gaan we opzoek naar een bootsman voor vanavond, want dan willen bij de schemering een tochtje maken over de Ganges. Zowel in vroeg in de ochtend als vroeg in de avond moet dit het meest bijzonder zijn (en dan is het ook niet zo heet!).
Bij de German Bakkery drinken we nog even wat voordat we richting het bootje gaan. Dit restaurant sponsort een lokale school in Varanasi. Een deel van de opbrengst gaat naar deze school en je kan hier bijvoorbeeld Yogalessen volgen waarvan de helft ook naar de school gaat. Dit vinden wij een goed doel, dus we besluiten een Yogales voor de volgende dag te regelen. We kunnen de school zelf ook bezoeken en wat leerlingen en docenten ontmoeten. Dus dat gaan we morgen ook maar even doen. Dit vinden wij een betere bestemming voor ons geld dan de vele bedelaars langs de weg (we hebben van Baba Jan al gehoord dat een beetje goede bedelaar meer verdient dan een politieagent in India (30.000 roepies = 450 Euro). Daarbij, alles wat een bedelend kind ontvangt, gaat veelal rechtstreeks naar weer een of ander volwassen baasje (een soort mafia op kleine schaal).
Rond een uurtje of 17.00 gaan we richting het Meer Ghat, waar heel veel bootjes liggen, dus we regelen daar een bootje. We spreken af dat we anderhalf uur gaan varen voor 200 roepie (3 euro), maar je moet die gasten echt in de gaten houden, want na een uutje staan we alweer op de kant! Tja, dat wordt dus geen 200 roepie!
De boottocht is zeer indrukwekkend. We varen nu aan de andere kant van het 'burningghat'waarvan we geen foto's mogen maken uit respect (niet meer dan logisch). Bij het vallen van de avond ziet alles er nog imposanter uit dan een paar dagen ervoor. We varen nog langs een paar andere Ghats, waar veel mensen zich aan wassen zijn of lekker aan het zwemmen of tandenpoetsen.... Heel bizar dat nog geen 15 meter verder van deze zwemmende/wassende/tandenpoetsende mensen, overledenen worden verbrand en in dezelfde rivier worden gedumpt. Ook alle dode beesten worden in de Ganges gegooid. Zij worden niet verbrand, maar in doeken gewikkeld. Soms komt een beest naarboven drijven (en ja, ook dat hebben we mogen aanschouwen), want dat zet natuurlijk op. We spreken met onze bootsman af dat we morgenochtend bij zonsopgang nog wel een tochtje willen maken. En hij zorgt dat hij klaar staat om 5.30 uur. 
Na ons boottochtje gaan we eten bij Ganga Fuiji, een restaurant dat live muziek verzorgt. Dat is erg gezellig. En dat Indische eten is toch wel zo goed!!
 
Vrijdag 12 september is onze laatste dag in Varanasi, maar wel een hele volle, want vanmiddag om een uurtje of 18.00 gaat onze trein pas. We beginnen de dag lekker vroeg met een boottochtje over de Ganges. Het is al ontzettend druk langs alle Ghats, want 's ochtends wordt de 'puja' (letterlijk respect) gebeden uitgevoerd. Mensen bevinden zich in en rond de Ganges, met name weer om zich te wassen en gelijktijdig te bidden. Maar er wordt ook kleding gewassen, tanden gepoetst en een enkele toerist (Japanners) wagen ook een poging tot een 'duik' in de Ganges. 
-Ik ben benieuwd hoe het nu met deze jongens is, want je kan mij niet vertellen dat dit water goed voor je is... Het schijnt zelfs zo vervuilt te zijn, dat er geen zuurstof meer in het water zit. Maar volgens de Indiers is de Heilige Ganges niet vervuilt. Het water wordt zelfs gedronken!- Na anderhalf uur gevaren te hebben is het wel weer welletjes. Het wordt ook erg heet, dus we gaan weer terug richting hostel.
Rond 12.00 uur bezoeken we de school (via de German Bakkery). We mogen een muziekles bijwonen. De jongens krijgen les op de Tabla (een Indische trom). Het gaat er allemaal heel serieus aan toe, want deze jongens zullen in de toekomst ook geld moeten verdienen en misschien worden zij wel muziekant. Ook wij mogen aan het einde van de les een stukje proberen op de Tabla, maar dat is nog niet zo makkelijk. Deboor en Andre krijgen er zelfs wat geluid uit, maar Linda is toch niet zo muzikaal als we dachten ;-).
Na de muziekles, wordt het lokaaltje gebruikt voor de meisjes voor naailes. Het is dus even druk in een klein hokje, want wij zijn natuurlijk ook best interessant. Aan Debora wordt nog gevraagd of ik haar moeder ben!!! Tja, laten we het er maar op houden dat ze de constructie van 1 man en 2 vrouwen niet echt kunnen plaatsen! 
Wij worden vervolgens uitgenodigd bij de directrice van de school die woont boven in 1 van de gebouwen waarin de school gehuisvest is. Op deze school zitten alleen de kansarme kinderen uit dit buurtje in Varanasi. De school begint om 7.30 uur en is om 14.30 uur uit. De school zorgt dat de kinderen ontbijt en lunch krijgen en tevens wordt een schooluniform verzorgt. Deze school zorgt niet alleen voor de kinderen, maar ook voor de familie. De hele familie kijgt een medische check-up en medicatie wordt verzocht. Heel goed geregeld dus. We kletsten nog wat en doen nog een donatie waarvan ze weer een tijdje voort kunnen.

Na onze school ervaring is het tijd voor een yogales. Je kan natuurlijk niet in India geweest zijn zonder iets aan yoga te hebben gedaan. Debora en Linda hebben zich vanmorgen weer in de Pujabi's gehezen, omdat zij dat wel gepast vonden voor het bezoek aan de school. Maar zo'n Pujabi is toch best warm als je besluit op het heetst van de dag te gaan yoga-en in een kleine ruimte zonder airco, met een conditie die inmiddels onder het nulpunt is gedaald...... Maar ach, niemand is zo lenig als Andre (en dit is echt een grapje! Want de beste man heeft al moeite met de 'kleermakerzit'). Je kan je voorstellen dat de instructeur, die zichzelf zo'n beetje kon opvouwen wel om ons gelachen heeft! Desalniettemin hebben we een leuke les gehad, wat van de yoga meegekregen en was het lekker voor het lijf. Linda en Debora denken er zelfs over om deze yoga ervaring thuis misschien verder uit te bouwen....
 
Na de les vertrekken we weer richting het hotel, want een lekker drankje (lemon soda = verse citroen uitgeperst met soda/spa) hebben we wel verdiend. Onderweg stopt Andre nog even bij het restaurant van gister, want daar hebben we zo lekker gegeten, daarvan kunnen we vast nog wel wat meenemen voor in de trein. 
Om 18.15 uur vertrekt onze trein richting Agra, weer een nachtje in de trein. Rond de klok van half 5 wurmen wij ons met zijn drieen met bagage en al in een Tuk Tuk.... Dat gaat net! 
Op naar Agra... ...Op naar de Taj Mahal!

Informatie

India

Varanasi
Benares, ook wel bekend als Varanasi, Banaras, Kashi en Kasi is een stad in de Indiase deelstaat Uttar Pradesh. Het bestaat al langer dan 2700 jaar en is een van de oudste steden ter wereld. De stad ligt aan de heilige rivier de Ganges, in het (gelijknamige) district Benares (Varanas)

kaarten

India
India-Noord (Jaipur / Jodhpur / Jaisalmer) 

Info

Foto's Varanasi

Links
Varanasi (1)
Varanasi (2) - engels 
http://india.startkabel.nl/
India (landenweb)

 

4
Web Design BangladeshWeb Design BangladeshMymensingh