Baikalmeer (Rusland)

Baikalmeer (Rusland) 

BaikalmeerOp zondag 29 juni 2008 zijn we, samen een Amerikaan (Patrick) vanuit Irkutsk richting het Olkhon Island vertrokken. Onderweg zijn nog een Amerikaan en een Bulgaarse aangesloten om samen halverwege een tweedaagse trekking te doen. Bij Yelantsy zijn we van de 'grote weg' (eerder de-enige-enigszins-verharde-weg-naar-het-noorden) af gegaan en riching het Baikalmeer gereden. Dit ging stapvoets, want de wegen hier zijn zandpaden met rotsen en kuilen. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming wachtte ons een mooi uitzicht over de weilanden, het meer en veel heuvels. We verbleven bij een boer in houten cabins. 

De eerste middag zijn we naar het meer gelopen en daarna zouden we de heuvels in gegaan. Eenmaal bij het meer aangekomen liep Jack (de eigenaar van het hostel waar wij in Irkutsk verbleven en die ons nu op deze trip meenam) alias 'de berggeit' recht de heuvel (maar het leek wel een berg) op. Het was de bedoeling dat wij zouden volgen. Iets later dan Jack, bereikte wij ook de top van deze heuvel. Hier hadden wij een prachtig uitzicht over de vallei waar de boerderij stond en een waanzinnig uitzicht over het meer. Via een aantal aansluitende heuvels zijn we weer teruggegaan naar de boerderij waar de dochters van de boer de banja al hadden klaar gemaakt. Deze avond hebben wij onze eerste banja-ervaring genoten. En het was genieten!! Dat smaakt zeker naar meer! 

De tweede dag (30-07-2008) staat een dagwandeling op het programma. Door de heuvels richting een andere baai, waar we de 'witte muur (white cliff)' gaan zien. In deze muur zijn tekeningen uit de oudheid terug te vinden, waarschijnlijk in gecarft door de Buryats. De plek om en rond deze muur worden nog regelmatig archeologische vonsten gedaan. Op het moment dat wij bij de muur aankomen is een Cannadees/Russische delegatie op archeologische expeditie. Ze hebben al wat gevonden, maar wat dat is willen ze nog niet kwijt. De tocht naar deze plek is prachtig, maar behoorlijk zwaar. Dwars door glooiende weilanden en steile, rotsachtige heuvels komen we aan bij de laatste afdaling naar de 'witte muur'. Deze afdaling gaat praktisch recht naar beneden en veel houvast hebben we niet. Maar we zijn dol op uitdagingen, dus uiteindelijk komen we er wel. De weg terug was net zo mooi en net zo zwaar al de weg naar de witte muur. Misschien nog wel iets zwaarder, want het lijkt wel alsof de hoeveelheid 'horse flies' (horzels) is verdubbeld. Het is net alsof je met een zwarte wolk om je heen loopt. Deze beesten zijn zo agressief dat ze voortdurdend om je hoofd heen vliegen en gewoon door je shirt heen prikken! Ach je mag het die beesten ook niet kwalijk nemen, want ik denk dat we inmiddels net zo lekker ruiken als een paard die de hele dag heeft gewerkt. Na de wandeling wordt het dan echt eens tijd om de eerste duik in het meer te nemen. Een beetje verkoeling kunnen we wel gebruiken. Maar helaas is zwemmen er niet bij, want het Baikalmeer is zo koud, dat een snelle duik al genoeg is. Helaas voor ons zijn er slechts een aantal plekken waar je lekker kan zwemmen en dat is niet in de buurt van Irkutsk. Onze tweede banja ervaring komt dan ook als geroepen en is nog lekkerder dan de eerste. Hopelijk doen ze op het eiland ook niet aan douchejes, maar aan banja's..... We zullen het zien. 

Na een paar heerlijke dagen op de boerderij doorgebracht te hebben zijn we inmiddels onderweg naar het Olkhon Island. We worden door Jack afgezet bij openbare bus en gelukkig zijn er nog 2 plekjes vrij; helemaal achterin de bus (voor Linda) en helemaal voor in de bus op een krukje achter de chauffeur (voor Andre). We rijden nog steeds op de 'hoofdweg' richting het eiland en deze weg is (nog) verhard. Na een uurtje gereden te hebben veranderd deze verharde weg in een zandpad, maar dat mag de pret niet drukken en we gaan gewoon nog net zo hard. Na een uurtje of twee door kuilen en hobbels gereden te hebben (ik kan je verzekeren achterin een grote bus zitten is dan echt geen pretje), komen we aan bij de ferry. Men kent hier echter het principe 'op-je-beurt-wachten' en 'achter-aan-aansluiten' niet. Dus iedereen parkeert zo dicht mogelijk bij de in- en tevens uitgang van de ferry met als resultaat, dat wanneer de ferry aanmeert iedereen weer in zijn achteruit moet om de passagiers er eerst af te laten.... We zullen de Russische logica nooit begrijpen 😉 Na een ferry of drie verder staat onze bus vooraan, dus de volgende ferry is vast voor ons. We staan inmiddels al een uurtje of drie te wachten. Helaas voor ons ziet het er niet naar uit dat de ferry in beweging komt. Na wat navraag te hebben gedaan bij onze busschauffeur en andere niet Engels sprekende Russen zijn we er achter dat de enige ferry die aan de overkant ligt stuk is. Hoelang het gaat duren weet niemand. Een half uurtje later meert een boot aan en Andre regelt dat wij, als we snel zijn en NU komen, met de boot mee kunnen. Hij brengt ons naar de overkant. Op het moment dat wij in de boot staat vaart hij gelijk weg. Als enige passagiers die stonden te wachten staan wij nu op de boot en zullen over 5 minuten aan de andere kant zijn. Het zou toch raar zijn als we daar geen lift of taxi kunnen regelen..... Inderdaad, dat lukt dus niet. Er is 1 Rus die ons wel voor 200 euro naar het hostel wil bregen. Ik dacht het niet. Het plaatsje Khuzhir is nog 40 kilometer verder en lopen met bepakking is dus ook niet echt een optie. Dan klinkt er geluid uit de ferry en lijkt het ding weer te gaan varen. Nu maar hopen dat onze bus straks echt de eerste is en wij nog met het mee mogen naar Khuzhir. Gelukkig heeft Andre in de bus nieuwe vrienden gemaakt (een stuk of 10 Russische jochies die op taalreis zijn naar hetzelfde hostel) en raken we gelijk aan de praat met onze busgenoten op het moment dat de ferry weer aanmeert met 'onze bus' erop. Men was natuurlijk wel even nieuwsgierig wat wij op die boot deden. Al met al een leuk dagje zo..., we hebben slechts 6 uur gewacht. 

Khuzhir is het grootste plaatsje op dit eiland (70 bij 15 km). Dit hele eiland bestaat uit zandwegen, die in het dorpje nog wel aardig zijn, maar meer buiten het dorp heb je een goede 4wheeldrive nodig anders wordt het lastig. Het eiland en ons hostel zijn een perfecte plaats of even lekker te relaxen en dat gaan we dan ook doen.

Met uitzondering van een dagje moutainbiken met onze nieuwe Amerkiaanse vriend Patrick en een tochtje naar de noordpunt van het eiland. Patrick verblijft maar 2 dagen op het eiland en zou graag naar de andere kant willen om daar de zeehonden te zien. Hij heeft ons gevraagd om met mee te gaan. Het eiland is bepaald niet vlak en zonder montainbike kom je niet ver. De verhuurder van de fietsen heeft op een A6 papiertje in 4 fasen getekend hoe we moeten fietsen om aan de andere kant te komen. Vol goede moed vertrekken we richting de zeehonden. Je begrijpt natuurlijk wel dat op zo'n eiland, met alleen zandwegen en paden in het weiland, een getekende routebeschijving niet gaat werken... We genieten met volle teugen van onze mountainbiketocht, nooit gedacht dat we dat zo leuk zouden vinden. Na een km of tien alleen geklommen te hebben raakt ons water op en hebben we niet echt het gevoel dat we al aan het afdalen zijn. We besluiten nog even door te klimmen in de hoop dat de we bijna boven zijn. De terugweg gaat immers een stuk sneller. Maar helaas voor ons, ziet het er naar uit dat we voorlopig wel aan het klimmen zijn. We besluiten om te keren en lekker aan het meer onze lunch te nuttigen. Na vijf uur klimmen en 30 minuten afdalen zijn we bij een geweldige plek aan het meer gestopt om een broodje te eten en weer even een plons in het meer te doen voor de tweede keer. Nu is het meer zelfs nog kouder dat een paar dagen geleden. Uiteraard verdient deze prestatie ook weer een beloning en 's avonds hebben we met zijn drieen een 'privé banja' voor een uurtje! Heerlijk, na zo'n dagje fietsen. 

4 Juli zijn we naar de noordpunt van het eiland gereden om daar het uitzicht te bewonderen. Dit was een initiatief van het hostel en we werden gereden door een Russische chauffeur in een even Russische busje. Dat ding is zo lelijk dat het mooi is (het busje dan). Met een aantal Aussies en een Russisch koppel zijn we dit 'avontuur' in gestapt. Onze chauffeur is echt een topper, het enige woord wat de beste man in het engels kan zeggen is: EXTREME. En dat was het ook wel, ons tochtje naar de noord punt. Wij hebben ons meerdere malen afgevraagd op welk punt zo'n busje op zijn kant raakt... Maar dat mag de pret niet drukken want als je met een gangetje van 80 km/u over deze zandwegen raast is dat zeker EXTREME! We hebben enorm gelachen en het uitzicht was ook best mooi... 

Op 5 juli zijn we weer aangekomen in Irkutsk, omdat we de volgende morgen om 6.25 uur weer op de trein stappen naar Mongolie. We verblijven hier bij een dame thuis, in een haar appartement. Ze stelt ons voor om om 03.50 te ontbijten, want we worden opgehaald om naar het station te gaan om 04.20 uur. Prima geregeld! De vorige keer dat we hier in Irkutsk waren hebben we zo lekker gegeten dat we weer naar datzelfde Russische restaurant gaan. Eenmaal daar aangekomen verdwijnt Andre even naar de toilet. Aan het tafeltje naast ons zitten twee Russen (31 en 29 jaar). Linda raakt aan de praat met de Russen altijd geinteresseerd zjin in toeristen, met name om de engelse taal te oefenen. Na een paar minuten wordt er getoost, nee niet met Vodka, maar met een of ander (naar hun zeggen beter) ander goedje van 60%. Na de toost wordt gelijk een stuk vlees van hun bord aangeboden. Tja, ik heb gelezen dat het onbeleefd is om te weigeren. Dus dat vleesje in combinatie met het borreltje was best lekker. Op het moment dat Andre weer aanschuift worden we gelijk uitgenodigd om bij de mannen aan tafel te komen zitten en met hun mee te eten en te drinken. Best gezellig. Na een tijdje bestellen wij wat te eten, want die borreltjes komen wel aan. Nadat we ons eerste gerechtje op hebben willen de Russen ons verrassen en bestellen iets typische Russische gerecht voor ons: blini met kaviaar. Dat is een pannekoekje gevuld met kaviaar, erg lekker. Een aantal borreltjes en gangen verder zijn we ineens 1 Rus kwijt. Die trok het dus niet meer en ging naar huis. Toen bleven we over met Slaaf, die wel heel erg nieuwsgierig was waarom wij niet getrouwd waren. 'houden jullie dan niet van elkaar' of 'zoeken jullie allebei een betere partner'. De beste man kon het maar niet begrijpen. Deze discussie duurde ongeveer een uurtje. Hierna hebben wij besloten dat we vanaf heden maar gewoon 'getrouwd zijn' voor de mensen die er naar vragen. De volgende vraag zal dan vast betrekking hebben op de 'kinderen', maar dat zien we dan wel weer.....

Op 6 juli vertrekt om 6.25 uur onze trein van Irkutsk naar Ulaan Baatar (hoofdstad van Mongolie). In deze trein hangt een heel andere sfeer dan in de trein van Moskou naar Irkutsk. Dit heeft met name te maken dat het een Mongoolse trein is waarin zich overwegend Mongoolse handelaren bevinden. Je kan het zo gek niet bedenken en wordt in en buiten deze trein verhandeld. In onze wagon zijn 3 cabins gevuld met reizigers en de overige 5 met meer dan 4 Mongoolse handelaren en hun handel per cabin, zoals sinasappels, slippers, schoenen, kleding (met paspop en al), vlees, dekens, gordijnen etc. etc. Bij iedere stop wordt een gedeelte van de waar uitgeladen en begint het handelen, totdat de spoorwegpolitie te dicht bij komt (2 meter), dan verdwijnt eenieder weer in de trein en komt direct weer te voorschijn als de politie weer 2 meter weg is. Een heel grappig kat en muis spel. Alle spullen werden voortdurend heen en weer gelopen tussen de verschillende wagons en waarom,.. dat mag Joost weten. Een paar uur voor de grens overgang werden wij benaderd door een van de handelaren. Hij verzocht ons om een persoon (en waarschijnlijk een aantal dozen) te bergen tijdens de douane controle... 'only through custums'.... Dacht het dus niet he! Bij de Russische grens stopte de trein en moesten wij onze paspoorten inleveren. Deze gingen met zijn allen in een grote bruine aktetas. Nadat we onze paspoorten hadden afgegeven mochten we de trein verlaten en een frisse neus halen en konden we even een toilet opzoeken, want die in de trein gaat een half uur voor iedere stop op slot. De handelwaar zoals sinasappels, slippers, schoenen, kleding (met paspop en al), vlees, dekens, gordijnen etc. etc. was op miraculeuze wijze verdwenen uit de cabins. Deze waren verdeeld (over de hele trein) in kleine porties, zodat het niet op massaverkoop zou lijken. Ook waren wij getuigen van een grote goocheltruc; handelwaar verdween achter de wanden op de balkons, tussen de plafonds in de cabins en onder de vloer in de gang...... 

Na een uurtje of 3 buiten te hebben rond gewandeld, gehangen, gestaan, gekletst werd het wat kouder en besloten we weer de trein in te gaan. Weer een uurtje later wilde we wel weer even een wc opzoeken (buiten), maar helaas de treindeuren waren weer dicht en we mochten/konden er niet uit. Toen begon het echte lange wachten. Uiteraard waren wij gewaarschuwd voor de controles bij de Russische en Mongoolse grens, maar echt leuk is het niet (en zeker niet als je moet plassen). Weer een uutje of 3 verder kregen we onze paspoorten terug en begon de trein te rijden. Jippie!! Maar deze vreugdedans was van korte duur. Je moet trouwens ook niet dansen als je moet plassen ;-( 

De trein stopte natuurlijk ook bij de Mongoolse grens om onze paspoorten en visa te controleren. Weer moesten we onze paspoorten inleveren, maar nu aan een Mongoolse beambte. Dit ging overigens iets sneller. Uiteindelijk hebben we ruim 8 uur stil gestaan voordat we Mongolie in waren en onze reis konden voortzetten. Direct nadat we weer in beweging waren met de trein ging een gejuich door onze wagons.... 

De toiletten gingen na 5 uur weer open!

Baikalmeer 

  • Baikalmeer 
    Het Baikalmeer of Bajkalmeeris een meer in het zuiden van Siberië (Rusland) ten zuiden van het Baikalgebergte. Met een diepte van maximaal 1637 meter en de oppervlakte van 31.500 km² (ongeveer zo groot als België) is het Baikalmeer het diepste meer en het grootste zoetwaterreservoir ter wereld en het grootste zoetwatermeer van Eurazië. 
  • Irkutsk (29-06-2008) 
    Irkutsk (Irkoetsk) is een stad in de Russische Federatie, hoofdstad van de gelijknamige regio (oblast) Irkutsk (Irkoetsk), gelegen aan de Angara tussen het stuwmeer van Irkutsk en het Baikalmeer.
  • Olkhon Eiland (27-06-2008) 
    Olkhon is een groot eiland, een eindje voor de westkust van het Baikalmeer. Het eiland beschikt over overweldigende natuur met een grote diversiteit: steppe, dichte taiga en zandduinen. De lokale bevolking bestaat voornamelijk uit Boerjaten die al generaties lang het eiland bewonen.
  • Khuzhir (29-06-2008) 
    Khuzir is een plaats op het Olkhon Island. Dit eiland ligt in het Baikalmeer. 

kaarten 

Plattegrond Baikalmeer (1) 
Plattegrond Baikalmeer (2) 
Lokatie Baikalmeer 
Mongolië
Rusland

Info 

foto's Baikalmeer
foto's Tweedaagse trekking nabij Irkutsk
informatie Rusland

Links

4
Web Design BangladeshWeb Design BangladeshMymensingh